قرار نبود باشیم .
اما حالا فکری در سرمان جوانه زده که وادارمان می کند بمانیم و بیاندیشیم . رسالت هایمان را جستجو کنیم و برایش از جان و دل مایه بگذاریم.
خالق کس دیگری است و ما پرورش دهنده آنچه خدا در نهادمان به ودیعه گذاشته .
در دنیایی سبز قدم گذاشته ایم که هر روز باید بوته های کوچکش را آب داد تا بپیچند و بالا بیایند .
من ، تو ، او و همه آنهایی که پایشان در این کره خاکی زنجیر شده در جستجوی بالا رفتن از پله های نردبانی هستند که سر از آبی آسمان در می آورد .
آنجا که آبی ترین دل ها حضور دارند و سبزترین اندیشه ها .
مگر نه اینکه هیچ وقت برای رسیدن دیر نیست حالا که کسی نردبان را نگه د اشته شما هم می توانید همراه ما راه بیفتید و بر پله ها یکی یکی قدم بگذارید و....